Je intuïtie heeft het allang door… maar jij nog niet

Ken je dat?

Je hebt ergens een gevoel over. Je weet eigenlijk meteen: dit klopt niet helemaal.

Maar ja… je gevoel heeft natuurlijk geen diploma. Geen onderbouwing. Geen PowerPointpresentatie met grafieken en betrouwbare bronnen.

Dus wat doen we?

We negeren het.

Want ons hoofd wil bewijs.

Ons hoofd wil feiten.

Ons hoofd wil het liefst eerst drie onderzoeken, twee ervaringsdeskundigen en misschien nog een tabelletje voordat het ergens een mening over heeft.

Je intuïtie daarentegen is een stuk minder ingewikkeld.

Die zegt gewoon:

“Niet doen.”

Punt.

En jij denkt:

“Ja, maar waarom dan niet?”

Stilte.

“Kun je dat misschien even toelichten?”

Nog steeds stilte.

En dus besluit je:

“Nou ja, dan zal het wel aan mij liggen.”

En hup… daar gaat je intuïtie weer.

Het moment waarop je achteraf denkt: o ja…

Volgens mij kennen we dit allemaal.

Je denkt ineens aan iemand en even later belt die persoon.

Je loopt ergens binnen en voelt meteen dat de sfeer een beetje vreemd is.

Je ontmoet iemand en denkt zonder duidelijke reden: ik weet niet waarom, maar ik vertrouw deze persoon.

Of andersom.

Je hebt een afspraak en ergens in je buik zit een klein stemmetje dat zegt:

“Zullen we dit eigenlijk gewoon niet doen?”

Maar jij zegt:

“Doe normaal. Er is helemaal niets aan de hand.”

En drie uur later zit je jezelf af te vragen waarom je in vredesnaam tóch gegaan bent.

Ik heb dat zelf natuurlijk ook.

Ik zou hier graag vertellen dat ik inmiddels een soort intuïtiegoeroe ben geworden die volledig in verbinding staat met haar innerlijke weten.

Maar nee.

Ik ben ook gewoon iemand die soms eerst drie keer dezelfde fout maakt en daarna denkt:

“Aha. Dít bedoelde mijn gevoel dus.”

Heel verhelderend. Alleen jammer dat het achteraf was.

We luisteren heel veel. Maar luisteren we ook écht?

Dat vind ik zo interessant aan intuïtie.

We zijn de hele dag aan het luisteren.

Naar anderen.

Naar podcasts.

Naar berichten.

Naar onze telefoon die alweer ergens wat van vindt.

Naar onze partner.

Naar onze kinderen.

Naar collega’s.

En ondertussen zijn we vaak ontzettend druk met bedenken wat we zelf ergens van vinden.

Iemand vertelt iets en voordat de ander is uitgesproken, hebben wij in ons hoofd al een antwoord klaarliggen.

“O ja, dat heb ik ook gehad!”

Of:

“Dat zou ik dus echt anders aanpakken.”

Of mijn persoonlijke favoriet:

“Ik weet precies wat je bedoelt.”

Nee.

Dat weet je dus meestal niet.

Je weet wat jij denkt dat die ander bedoelt.

Dat is iets anders.

Echt luisteren vraagt namelijk iets heel anders.

Even niet invullen.

Even niet oplossen.

Even niet interpreteren.

Maar gewoon nieuwsgierig zijn.

Wat zit hier eigenlijk onder?

En daar wordt het interessant…

Want dat is ook één van de dingen die ik zo bijzonder vind aan de Luisterkind-methode.

Het gaat niet alleen om de woorden die iemand uitspreekt.

Soms vertelt iemand iets, maar voel je dat er nog iets anders onder zit.

Een kind kan bijvoorbeeld boos zijn, terwijl er onder die boosheid verdriet, onzekerheid of behoefte aan aandacht zit.

Iemand kan zeggen:

“Het gaat prima.”

Terwijl alles aan die persoon eigenlijk roept:

“Het gaat helemaal niet prima.”

En soms weet iemand zelf ook nog niet precies wat er speelt.

Dat betekent niet dat je gedachten moet kunnen lezen.

Gelukkig maar.

Ik moet er niet aan denken dat ik tijdens het boodschappen doen ook nog alle gedachten van de mensen bij de kassa moet verwerken.

“Oh, zij twijfelt tussen volkoren en meergranen.”

“Hij heeft duidelijk haast.”

“Die mevrouw vraagt zich af waarom ze hier ook alweer voor kwam.”

Nee hoor. Laat mij gewoon mijn boodschappen doen. 😉

Luisteren betekent voor mij dan ook niet dat je alles moet weten.

Het betekent vooral dat je ruimte maakt om te horen wat er misschien nog niet hardop gezegd wordt.

Misschien is je intuïtie wel helemaal niet zo ingewikkeld

Misschien hebben we het soms veel moeilijker gemaakt dan nodig is.

Misschien is intuïtie niet iets mysterieus dat alleen een paar uitverkorenen bezitten.

Misschien is het veel gewoner.

Een gevoel.

Een ingeving.

Een klein stemmetje.

Een kriebel in je buik.

Een gedachte die ineens opkomt.

Een “hé… wacht eens even”.

En misschien hoef je daar niet meteen iets mee.

Je hoeft je intuïtie ook niet altijd te volgen.

Soms mag je best zeggen:

“Dank je wel voor je advies. Ik kijk er straks even naar.”

Dat doe ik zelf ook regelmatig.

Mijn intuïtie heeft daar inmiddels gelukkig vrede mee.

En misschien kunnen we allemaal wat vaker luisteren

Niet alleen naar onze intuïtie.

Maar ook naar elkaar.

Naar datgene wat iemand écht probeert te vertellen.

Naar een kind dat lastig lijkt.

Naar iemand die zegt dat het goed gaat.

Naar jezelf, wanneer je ergens eigenlijk al lang een antwoord op weet.

Zonder dat je meteen hoeft te weten waarom.

Want misschien hoeft niet alles eerst bewezen, verklaard en netjes in een vakje gestopt te worden voordat je ernaar mag luisteren.

Soms mag je gewoon denken:

“Ik weet niet precies waarom… maar volgens mij zegt dit me iets.”

En dan even stil zijn.

Luisteren.

Niet meteen iets doen.

Niet meteen een oplossing zoeken.

Gewoon luisteren.

Want wie weet…

heeft je intuïtie het allang door.

Jij moet alleen nog even ophouden met er een vergadering over te beleggen. 😉

Wil je meer weten over Luisterkind?
Lees hier hoe een Luisterkind afstemming werkt.

Liefs Pasca